Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

Αγία και Μεγάλη Παρασκευή

ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: “H ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ”

«Τὴ Αγία καὶ Μεγάλη Παρασκευή, τὰ ἅγια καὶ σωτήρια καὶ φρικτὰ Πάθη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιτελοῦμεν, τοὺς ἐμπτυσμούς, τὰ ῥαπίσματα, τὰ κολαφίσματα, τὰς ὕβρεις, τοὺς γέλωτας, τὴν πορφυρᾶν χλαίναν, τὸν κάλαμον, τὸν σπόγγον, τὸ ὄξος, τοὺς ἤλους, τὴν λόγχην, καὶ πρὸ πάντων, τὸν σταυρόν, καὶ τὸν θάνατον, ἃ δι' ἡμᾶς ἑκὼν κατεδέξατο, ἔτι δὲ καὶ τὴν τοῦ εὐγνώμονος Ληστοῦ, τοῦ συσταυρωθέντος αὐτῷ, σωτήριον ἐν τῷ Σταυρῶ ὁμολογίαν».


Την Αγία και Μεγάλη Παρασκευή ενθυμούμαστε τα φρικτά Πάθη που υπέστη ο Χριστός και την μέρα αυτή καθιερώθηκε αυστηρή νηστεία. Μετά το αρχιερατικό συμβούλιο, ο Ιησούς Χριστός έρχεται αντιμέτωπος με την πολιτική εξουσία της τότε εποχής στην Ιουδαία, που ακούει στο όνομα Πόντιος Πιλάτος και αργότερα εισχωρεί στα βάναυσα και κακούργα χέρια των στρατιωτών. Του φορούν κόκκινη χλαμύδα, τοποθετούν στο κεφάλι Του ακάνθινο στεφάνι και του δίνουν στο χέρι καλάμι συμβολικό σκήπτρο. Τον προσκυνούν χλευαστικά, τον μαστιγώνουν, τον φτύνουν και τον χλευάζουν.

Έπειτα, του φορτώνουν τον Σταυρό στους ώμους και ξεκινούν για τον λεγόμενο κρανίου Τόπου, δηλ. τον Γολγοθά. Εκεί Τον σταυρώνουν, ανάμεσα σε δύο ληστές δεχόμενος τις βλασφημίες όσων βρίσκονται εκεί και οι στρατιώτες τον ποτίζουν χολύ και ξύδι.

Οι εφτά λόγοι του Χριστού πάνω στον σταυρό:

Ο Θεάνθρωπος από την ώρα που ανέβηκε στον Σταυρό μέχρι που παρέδωσε το πνεύμα του, αναφώνησε μερικά λόγια. Οι λόγοι αυτοί του Ιησού έχουν σωτηριώδη σημασία γιατί μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του εδώ στη γη, ο Χριστός έκανε οτιδήποτε έχει σχέση με τη σωτηρία των ανθρώπων.

Ο πρώτος λόγος ακούστηκε αμέσως μετά τη σταύρωση και απευθυνόταν προς τον Πατέρα Του, χωρίς να επικαλείται τη βοήθειά του αλλά για να ζητήσει συγχώρεση των στρατιωτών: “Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι”, δηλ. Πατέρα συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν.

Ο δεύτερος λόγος είναι η απάντηση σε μια φωνή μετανοίας και πίστεως αυτής του “ευγνώμονος ληστού”: “Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν το Παραδείσω”, δηλ. αλήθεια σου λέω, σήμερα Θα είσαι μαζί Μου στον Παράδεισο. Αυτό έγινε διότι ο ληστής μετανόησε πραγματικά και κατάλαβε το λάθος του. Την τελευταία στιγμή ενώ ταπεινώθηκε, κατάλαβε το λάθος του και πράγματι ο Κύριος, ο Θεός της αγάπης, τον συγχώρεσε και τον έβαλε μαζί Του στον παράδεισο.

Ο τρίτος λόγος είναι λόγος στοργής και πρόνοιας προς τη μητέρα του: “Γύναι, ιδού ο Υιός, είτα λέγει τω μαθητή: Ιδού η μήτηρ σου”. Δηλ. γυναίκα, κυρία, Δέσποινα, αυτός εδώ (Ιωάννης) θα είναι από τώρα ο γιός σου κι ύστερα στον Ιωάννη: Αυτή τώρα, δηλ. η Θεοτόκος είναι η μητέρα σου.

Ο τέταρτος λόγος Του, είχε μεγάλο βάθος, αλλά ταυτόχρονα και τραγικότητα. Από δε έκτης ώρας σκότος εγένετο επί πάσαν την γην εως ώρας ενάτης. Περί δε την ενάτην ώραν ανεβόησεν ο Ιησούς φωνή μεγάλη λέγων “ηλί ηλί, λαμά σαβαχθανί; τουτ’ έστι Θεέ μου Θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλιπες;” Δηλαδή, από το μεσημέρι ως τις 3 το απόγευμα έπεσε σκοτάδι σε όλη τη γη και γύρω στις 3 ο Χριστός κραύγασε με δυνατή φωνή την φράση αυτή.

Ο πέμπτος λόγος ήταν μια μόνο λέξη “διψώ” και αυτό το είπε για να εκπληρωθεί η προφητεία της Γραφής.

Ο έκτος λόγος του Θεανθρώπου είναι και ο προτελευταίος λόγος της αγωνίας του Σταυρού. Το έργο της λύτρωσης έχει φτάσει στο τέλος. “Τετέλεσται”, δηλ. τώρα όλα εκπληρώθηκαν.

Ο έβδομος και τελευταίος λόγος είναι η φωνή θριάμβου. Με αυτόν ο Κύριος διακηρύσσει όι νίκησε την αμαρτία. Φεύγει όχι γιατί το ήθελαν οι εχθροί του, αλλά γιατί το θέλει μόνος του. “Πάτερ εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου”, δηλ. Πατέρα στα χέρια σου παραδίσω το πνεύμα μου. Μόλις το είπε αυτό, Ξεψύχησε. Η άψυχη κτίση τρέμει από φόβο και η γη δέχεται σεισμό.

Στο τέλος, λογχίζεται από τους στρατιώτες και από το σώμα Του τρέχει αίμα και νερό. Φτάνει με την σειρά του, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία μαζί με τον Νικόδημο, αποκαθηλώνουν τον Ιησού από το σταυρό και αρωματίζουν το Πανάγιο και άχραντο σώμα Του, το τυλίγουν σε καθαρό σεντόνι και στη συνέχεια, οι δύο κρυφοί μαθητές του Χριστού “απέθεσαν” το Σώμα Του σε “καινόν μνημείον”, σε ένα καινούργιο μνημείο δηλ. και έπειτα για την ασφάλεια του νεκρού έβαλαν στην είσοδο του μνημείου ένα βαρύ και μεγάλο λίθο που ήταν αποκλειστικά για τον τάφο αυτό.

Την Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, ψάλλονται οι τρεις διαφορετικές πτυχές των εγκωμίων, πολλά κοντάκια και απολυτίκια και ένας από τους πιό γνωστούς ψαλμούς είναι:«Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, ὁ ἐν ὕδασι τὴν γὴν κρεμάσας. Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται, ὁ τῶν Ἀγγέλων Βασιλεύς. Ψευδὴ πορφύραν περιβάλλεται, ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανὸν ἓν νεφέλαις. Ῥάπισμα κατεδέξατο, ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τὸν Ἀδάμ. Ἦλοις προσηλώθη, ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας. Λόγχη ἐκεντήθη, ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου. Προσκυνούμέν σου τὰ Πάθη Χριστέ. Δεῖξον ἡμῖν, καὶ τὴν ἔνδοξόν σου Ἀνάστασιν»

Μετάφρασις:

«Σήμερα κρεμάται πάνω στο ξύλο (του Σταυρού) Εκείνος που πάνω στα νερά κρέμασε τη γη. Στεφάνι από αγκάθια φοράει στο κεφάλι ο Βασιλιάς των Αγγέλων, Ντύνεται με ψεύτικη βασιλική χλαμύδα, Αυτός που ντύνει με σύννεφα τον ουρανό, Δέχτηκε ράπισμα Εκείνος που (με το βάπτισμά Του) στον Ιορδάνη ελευθέρωσε τον Αδάμ (το ανθρώπινο γένος). Με καρφιά καρφώθηκε ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Με λόγχη τρυπήθηκε ο υιός της Παρθένου. Προσκυνούμε τα Πάθη Σου, Χριστέ. Δείξε μας και την ένδοξη Ανάστασή Σου».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου