Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Άγιο και Μεγάλο Σάβατο

ΤΟ ΑΓΙΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟ: “Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ”

«Τῶ Αγίω καὶ Μεγάλω Σαββάτω, τὴν θεόσωμον Ταφήν, καὶ τὴν εἰς Ἄδου Κάθοδον τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἑορτάζομεν δι' ὧν τῆς φθορᾶς τὸ ἡμέτερον γένος ἀνακληθέν, πρὸς αἰωνίαν ζωὴν μεταβέβηκε».


Το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής το άχραντο σώμα Του Χριστού έπρεπε να αποκαθηλωθεί από τον Σταυρό και να ταφεί βιαστικά όπως κι έγινε. Κοντά εκεί στον τόπο της Σταυρώσεως Του Ιησού, ήταν η Θεοτόκος και οι μαθήτριές Του, οι οποίες έκλαιγαν και θρηνούσαν. Έπειτα, ο Νικόδημος και ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας όπως είδαμε και κατά την Αγία και Μεγάλη Παρασκευή αναλαμβάνουν το Πανάγιο σώμα Του και τον ταφεύουν.

Αργότερα, μαζεύτηκαν οι Φαρισαίοι και οι αρχιερείς στον Πιλάτο, λέγοντας του: “Κύριε, θυμηθήκαμε πως εκείνος ο λαοππλάνος, όταν ακόμα ζούσε είχε πει πως “Σε τρεις μέρες Θα αναστηθώ”. Διέταξε, λοιπόν, να ασφαλιστεί ο τάφος μέχρι την Τρίτη μέρα μην έρθουνε μαθητές του τη νύκτα και τον κλέψουνε και πούνε στο λαό “Αναστήθηκε από τους νεκρούς. Και θάναι τότε η δεύτερη αυτή πλάνη χειρότερη από την πρώτη”. Ο Πιλάτος απάντησε: “Πάρετε φρουρά και πηγαίνετε μόνοι σας, ασφαλίστε τον τάφο, όπως εσείς ξέρετε”. Κι αυτοί πήγανε, ασφαλίσανε τον τάφο και τον σφραγίσανε με ένα βράχο και τοποθέτησαν φρουρά.

Ξημερώματα της Κυριακής, 36 ώρες μετά από την ζωοδόχον νέκρωση του Ιησού Χριστού, ξεκίνησαν για τον τάφο η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία η του Ιακώβ και η Σαλώμη για να αλείψουν το σώμα του Ιησού με μύρα όπως συνηθιζόταν. Καθώς πήγαιναν, αναρωτήθηκαν ποιός θα μπορούσε να κυλήσει την πέτρα για να μπουν στον τάφο, κι όμως μόλις πλησίασαν παρατήρησαν πως η πέτρα είχε ήδη κυλήσει από τον τάφο. Όταν μπήκαν μέσα στο μνήμα αντίκρυσαν έναν άγγελο “αστραποφόρο την όψιν, χιονόφωτο στη στολή”. Ο άγγελος είπε στις γυναίκες “Μη εκθαμβείσθε. Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένον, ηγέρθη, ουκ έστι ώδε. Ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν, αλλά υπάγετε είπατε τοις μαθητοίς αυτού και τω Πέτρω ότι προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν. Εκεί αυτόν όψεσθε καθώς είπεν υμίν. Δηλ. Μην τρομάζετε. Ψάχνετε για τον Ιησού από την Ναζαρέτ το σταυρωμένο. Αναστήθηκε! Δεν είναι εδώ. Να και το μέρος όπου τον είχαν βάλει. Πηγαίνετε τώρα να πείτε στους μαθητές του και τον Πέτρο ότι “Πηγαίνει πριν από εσάς στην Γαλιλαία και σας περιμένει. Εκεί θα τον δείτε, όπως σας το είπε. “Και εξελθούσαι, έφυγον από μνημείου. Είχε δέ αυτάς τόμος και έκστασις, και ουδενί ουδέν είπον. Εφοβούντο γαρ”. Οι γυναίκες βγήκαν από το μνήμα κι έφυγαν με τρόμο και δέος και δεν μίλησαν σε κανένα γιατί ήταν φοβισμένες.

Η εκκλησία μας ψάλλει το πιό κάτω απολυτίκιον σε ανάμνηση του γεγονότος αυτού, τρεις φορές:

“Χριστός ανέστη εν νεκρών, Θανάτω Θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος."

Ο Χριστός δε φάνηκε μόνο για στιγμή, ούτε για λίγη ώρα. Αντίθετα φάνηκε για πολλές ημέρες – χρόνια ότι είναι ζωντανός, κατέβηκε στη γη παίρνοντας σάρκα και οστά δηλ. έγινε Θεάνθρωπος. Με την ανάστασή Του, Ο Θεός έσωσε τον άνθρωπο από την κατάρα του Αδάμ και την υποταγή του στο διάβολο χαρίζοντας μας έτσι την μακαριότητα και την ελευθερία. Επιβεβαίωσε ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός Του. Έτσι λοιπόν, ας μετατραπεί και μέσα μας, μέσω της αληθινής μετάνοιάς μας, ο θάνατος σε πηγή ζωής και ειρήνη. Ας αγωνιζόμαστε όσο ζούμε, να μεταποιούμε το θάνατο της αμαρτίας, σε ζωή Του Θεού. Μόνο τότε η χαρά θα γεμίσει ολάκερη την ύπαρξή μας, τη ψυχή, το σώμα και το μυαλό μας κι ο αναστάσιμος χαιρετισμός θα έχει περιεχόμενο και νόημα ζωής.

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου