Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Συνέντευξη από τον Κώστα Κατελάρη

Εισαγωγή:
Μέσα από την αιωνόβια ιστορία μας, η 1η Απριλίου 1955 προβάλλει ως η ωραιότερη και λαμπρότερη σελίδα των τελευταίων χρόνων. Είναι μέρα των ελεύθερων ανθρώπων, των γιγάντων και των ηρώων. Η αδούλωτη και ανυπότακτη ελληνική ψυχή δεν μπόρεσε να δεχτεί και να αναγνωρίσει ποτέ τους Άγγλους κατακτητές και έμεινε ελεύθερη. Έμεινε ελεύθερη έστω και αν οι Άγγλοι από την πρώτη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους στο νησί προσπάθησαν να ταπεινώσουν τους Έλληνες κατοίκους της. Αμφισβήτησαν την ελληνικότητά τους, τη γλώσσα τους, έκαναν επεμβάσεις στην παιδεία έχοντας ως στόχο τη διαμόρφωση κυπριακής συνείδησης, αλλά δεν τα κατάφεραν. Και σαν το πλήρωμα του χρόνου έφτασε ο ένοπλος αγώνας ξεκίνησε στα χωριά, στις πόλεις, στους κάμπους και στα βουνά, ταράζοντας συθέμελα με τις εκρήξεις του, όχι μόνο την αγγλική αυτοκρατορία αλλά ολόκληρο τον κόσμο. Ο αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α. ήταν ιδέα και οι Άγγλοι πολεμώντας την Ε.Ο.Κ.Α. πολεμούν μια ιδέα που δε νικιέται ποτέ. Το αίμα ποτάμι, οι κραυγές από τα βασανιστήρια να σκίζουν τον ουρανό και ο πόνος αβάστακτος, αλλά ο πόθος για τη Λευτεριά άσβεστος. Ένας πόθος που καίει τα σωθικά του καθενός και γίνεται τραγούδι στο στόμα των μικρών μαθητών.


1959:
Ο αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α τελείωσε. Η Κύπρος άρχισε να αναπνέει ελεύθερο αέρα. Τα κρατητήρια άνοιξαν, οι κρατούμενοι επέστρεψαν στα σπίτια τους και στις οικογένειες τους. Οι αντάρτες κατέβηκαν από τα βουνά, όλοι μικροί και μεγάλοι ξεχύθηκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν. Ήταν κάποιοι όμως που δεν γύρισαν. Ήταν αυτοί που έπεσαν στο πεδίο της τιμής. Σ’ ένα φτωχικό σπίτι στο Επισκοπειό Λευκωσίας, μια μάνα καρτερά το γιό της να γυρίσει από το ανταρτικό. Αλίμονο όμως στην κυρία Ειρήνη που δεν γνωρίζει πως ο γιος της είναι νεκρός εδώ και 14 μήνες. Πως μια φοβερή έκρηξη κομμάτιασε το παιδί της. Ο κλήρος έλαχε σε τρεις μόνο ανθρώπους να γνωρίζουν το τρομερό γεγονός. Τον Κώστα αδελφό του ήρωα. Το Θεμιστοκλή γαμπρό του και τη πιο τραγική φιγούρα, τον Παπά Χαράλαμπο που τον έθαψε και αναγκαζόταν να παίζει θέατρο αφού από τη μια έκανε δέηση και από την άλλη από μέσα του τον μνημόνευε . Πόση δύναμη χρειάζεται κάποιος να πει μιας μάνας που ετοιμάζεται να αγκαλιάσει από στιγμή σε στιγμή το γιο της, ότι είναι νεκρός;


Κύριο Μέρος:
Συνέντευξη

1. Είχατε γνώση για την επιθυμία του Παντελή να βγει στα βουνά; Πώς αντιδράσατε με την απόφαση του;
Φυσικά και ήξερα την επιθυμία του να βγει στα βουνά. Ήμουν και εγώ στην οργάνωση και γνώριζα κάθε κίνησή του. Αντέδρασα πολύ ευνοϊκά, γιατί ήξερα την μεγάλη αγάπη που έτρεφε προς την πατρίδα.


2. Είχατε επικοινωνία μαζί του;  Πώς μαθαίνατε νέα του από το μέτωπο;
Δυστυχώς  μετά από την απόδραση του δεν είχαμε επικοινωνία για τρεις μήνες, γιατί όταν βγήκε στα βουνά δεν σκέφτηκε να κατέβει όπως οι άλλοι.  Κάποιες στιγμές όμως, σκέφτηκε να έρθει στο χωριό να δει τη μητέρα μας από τον Αγ. Ιωάννη Μαλούντας, επειδή ήταν κοντά γύρω στα 8-10 μίλια και μπορούσε να έρθει πεζός, αλλά δεν βρήκε την ευκαιρία. Τα νέα του τα μαθαίναμε από επιστολές οι οποίες στέλνονταν μέσω του συνδέσμου. Με αυτόν τον τρόπο λειτουργούσε η οργάνωση.


3. Όταν σας αποκάλυψε ο Τομεάρχης της περιοχής ότι ο Παντελής πέθανε  και ο Αρχηγός Γρίβας σας είπε να το κρατήσετε κρυφό, ακόμη και από τη μητέρα σας,  ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό σας;
Παρ’ ότι θέλαμε να τον αποχαιρετήσουμε, εντούτοις το δεχτήκαμε για το καλό της οργάνωσης και την ασφάλεια της, για να μην εξαρθρωθεί η οργάνωση της περιοχής, γιατί γίνονταν συλλήψεις και ανακρίσεις. Οι σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου ήταν η μητέρα μου που θα ήθελε να αποχαιρετήσει το γιο της.


4. Πώς μπορέσατε να κρατήσετε κρυφό 14 ολόκληρους μήνες ένα τόσο μεγάλο μυστικό από τη μητέρα σας; Τι σας έδινε δύναμη να της κρύψετε το χαμό του παιδιού της; Μπήκατε στον πειρασμό να της το αποκαλύψετε;
Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Υπήρχαν μέρες που έκλαιγα το βράδυ είτε στο κρεβάτι μου, είτε κάτω από ένα δέντρο, όχι γιατί έχασα τον αδελφό μου, αλλά επειδή δεν μπορούσα να το αποκαλύψω στην μητέρα μου. Μου έδινε δύναμη η μεγάλη αγάπη που έτρεφα προς την οργάνωση και ήθελα την ασφάλειά της. Δεν μπήκα στον πειρασμό καμιά φορά να της το αποκαλύψω, γιατί όπως σας είπα προηγουμένως ήθελα να προστατέψω την οργάνωση και ταυτόχρονα την πατρίδα.


5. Όταν τελείωσε ο αγώνας και όλοι οι αντάρτες κατέβαιναν από τα βουνά και η μητέρα σας περίμενε με ανυπομονησία τον Παντελή εσείς τι κάνατε; Πώς νιώθατε;
Δυστυχώς την κοροϊδεύαμε ακόμα. Της λέγαμε ότι ήταν κτυπημένος έτσι ώστε να έλεγε καλύτερα να πέθαινε παρά να βασανιζόταν για ολόκληρη την ζωή του. Ένιωθα πολύ άσχημα, γιατί κάναμε θέατρο, «παίζαμε» με το πόνο της. Να πω σε αυτό το σημείο κάποιες φορές μέσα στο σπίτι βάζαμε φωτογραφίες ηρώων για να τους βλέπει και να εξυψώσουμε  το ηθικό της, την κάναμε να  νιώθει περήφανη γι’ αυτούς που χάθηκαν για την Κύπρο μας, για την Ελευθερία της. ‘Ετσι ώστε όταν θα το μάθαινε να ένιωθε περηφάνια για το γιο της. Οι μόνοι που τα γνωρίζαμε ήμουν εγώ και ο γαμπρός μου.  Αναγκαστήκαμε μετά από διλλήματα ποιος θα της το πει, αποφασίσαμε να της το αποκαλύψουμε την τελευταία μέρα που θα κατέβαιναν οι αντάρτες από τα βουνά, μετά το τέλος του αγώνα.


6. Πώς ανακοινώσατε στην οικογένεια το χαμό του  αδελφού σας;
Η μητέρα μου καθώς περίμενε με ανυπομονησία το γιο της, την φώναξα και την έβαλα μέσα στην αγκαλιά μου και γύρω  γύρω τα αδέλφια μου να  ακούν με αγωνία. Λέγοντας τα εξής λόγια: «Μάνα, πάντα σου ελάλες ότι οι ήρωες της ΕΟΚΑ εν το καμάρι μας, ότι εθαύμαζες τους για το θάρρος τους τζιαι την αντοχή τους. Συγχώρα με! Και εσύ είσαι μια μάνα που πρέπει να σε θαυμάζουν, γιατί έδωκες στον αγώνα μας τον καλύτερο σου γιο, τον Παντελή μας. Επέθανε πριν 14 μήνες. Έκαμεν έκρηξη το κρησφύγετο του. Εθάψαμεν τον κρυφά». Εκείνη τη στιγμή άρχισαν να κλαίνε, μα πιο πολύ η μητέρα μας, έκλαιγε με λυγμούς και φώναζε τον Παντελή.


7. Πώς αντιμετώπισε τη θυσία του; Με περηφάνια, με τιμή ή με στεναχώρια και απόγνωση;
Την αντιμετωπίσαμε με περηφάνια και θάρρος. Δεν στεναχωρηθήκαμε για το χαμό του, αλλά γιατί δεν τον αποχαιρετήσαμε έτσι όπως έπρεπε και του άξιζε.


8. Ποια ήταν τα λόγια της μητέρα σας όταν της αποκαλύψατε αυτό το μυστικό;
Έκλαψε για το γιο της, αλλά επειδή και αυτή ήταν στην οργάνωση και ήξερε τι γινόταν στο σπίτι μας ήταν περήφανη για τη θυσία του. Τότε μας έβαλε όλα τα αδέλφια στην αγκαλιά της και είπε τα εξής λόγια : «Παιδιά μου, ο Παντελής μας δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Μα θα βρίσκεται πάντα ανάμεσά μας, να μας καθοδηγεί, να μας εμπνέει πως θα αγωνιζόμαστε γα την ελευθερία της πατρίδας μας. Οι αγώνες θέλουν θυσίες, θέλουν ήρωες. Ο Παντελής μας είναι ένας μεγάλος ήρωας, μεγάλος πατριώτης. Μπήκε στην αθανασία». Αμέσως μετά πήγε ο αδελφός μου ο Αντρέας και είπε του Παπά- Χαράλαμπου να έρθει  να κάνει μια επιμνημόσυνη ακολουθία. Όταν τελείωσε και η ακολουθία, η μητέρα είπε αυτά τα λόγια που μου αποτυπώθηκαν στο μυαλό από τότε: «Όταν εφκήκε καταζητούμενος ο Παντελής μας, ήξερα ότι εμπόρεν να σκοτωθεί. Ήξερα ότι η Ελευθερία θέλει θυσίες. Χαλάλιν της Πατρίδας μας ο γιος μου. Το μόνο μου παράπονο είναι που εν ήμουν κοντά του να τον φιλήσω. Είμαι σίουρη  όμως, ότι τον εφίλησε μια άλλη για μένα, μια άλλη που τόσο πολλά αγάπησε ο γιος μου. Εφίλησεν τον η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ».


9. Βλέποντας τους νέους του τότε και του σήμερα  θα μπορούσατε να πείτε ότι οι αξίες και τα ιδανικά, παραμένουν  τα ίδια; Ποιος παράγοντας πιστεύετε ότι επηρεάζει την σκέψη των νέων;
Δυστυχώς η νεολαία μας δεν είναι όπως παλιά. Εμείς ξέραμε ότι μπορούσαμε να σκοτωθούμε στον αγώνα, αλλά δεν μας ένοιαζε, ήμασταν χαρούμενοι, γεμάτοι θάρρος και αντοχή. Θέλαμε η ΕΟΚΑ να πάει μπροστά και να εκπληρώσει το σκοπό της. Σήμερα δεν υπάρχει αυτός ο ενθουσιασμός που πρέπει να υπάρχει. Γι’ αυτό το φαινόμενο φταίει η καλή ζωή και το ότι τώρα οι νέοι δεν νοιάζονται για το εθνικό μας θέμα, τα ιδανικά άλλαξαν δεν είναι όπως πριν που οι νέοι είχαν αξίες και οράματα.


10.  Κατά τη γνώμη σας, εάν ζούσε αυτή τη στιγμή ο αδελφός σας, ποια θα ήταν η άποψη του Παντελή όσον αφόρα τα σημερινά πολιτικά δρώμενα; Πιστεύετε ότι θα συμφωνούσε με τη «λύση», αυτή που μας προτείνουν οι πολιτικοί του σήμερα ή θα συνέχιζε να πιστεύει στο όραμα της λευτεριάς  και θα ήθελε τη λύση για την οποία με το αίμα του πότισε το δέντρο της λευτεριάς, την απελευθέρωση;
Ουδέποτε ο Παντελής θα συμφωνούσε με τη «λύση» της ομοσπονδίας. Εμείς ως οικογένεια είχαμε ακολουθήσει το στρατηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή και του είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη, γιατί ήταν άνθρωπος των έργων και όχι των λόγων. Το μόνο που ήθελε ο Γρίβας ήταν να παραμείνει η Ελληνικότητα στο νησί και να αποκτήσει την Ελευθερία του, χωρίς κάποιο τυραννικό ζυγό.  Ο Παντελής δεν θα συμφωνούσε με τους πολιτικούς να γίνεται παζάρι το εθνικό μας θέμα. Η δική μου άποψη είναι η ίδια με αυτή που θα είχε και ο αδελφός μου και αυτοί που είναι γνήσιοι πατριώτες, χωρίς προσωπικά συμφέροντα, αλλά και οι πραγματικοί Έλληνες αυτού του τόπου που απέμειναν στο νησί, την απελευθέρωση.


Ευχαριστούμε κ. Κώστα για τη συνέντευξη και για το χρόνο που μας χαρίσατε!
Εγώ σας ευχαριστώ που συνεχίζετε και τιμάτε με το σωστό τρόπο τους ήρωες μας και που κρατάτε την φλόγα της ελπίδας και δείχνετε τον σωστό δρόμο  για την Ελευθερία της Κύπρου μας.  Ο Παντελής και ο κάθε ήρωας που σας βλέπει να ξέρετε ότι νιώθει περήφανος για αυτήν την μικρή ποσότητα νέων που συνεχίζουν να αγωνίζονται για το ιερό έργο, για το οποίο θυσίασαν τη ζωή τους, το να παραμείνει η Κύπρος Ελληνική, όσο κι αν θέλουν κάποιοι να την αφελληνίσουν.  Να κρατάτε τη σημαία του αγώνα ψηλά παιδιά μου!





*Εκ μέρους όλων, ευχαριστούμε θερμά το μέλος της κίνησής μας,
Έλενα Καλυφόμματου για το υλικό και τη συνέντευξη.

Με Πίστη στο Θεό και στην Πατρίδα
ΕΘΝΙΚΗ ΦΩΝΗ ΕΛΛΗΝΟΨΥΧΩΝ ΝΕΩΝ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου